Strona główna >> Blog >> Ogłoszenie, którego nigdy nie otrzymałeś
Ogłoszenie, którego nigdy nie otrzymałeś
Dlaczego informacja o końcu życia produktu trafia do złych ludzi w złym momencie
Ogłoszenie o zakończeniu produkcji nadeszło na czas. OEM wydał je czternaście miesięcy przed osiągnięciem przez komponent końca wsparcia. Dokument zawierał numery części, których dotyczy, termin last-time-buy oraz zalecane zamienniki. Został wysłany do wszystkich zarejestrowanych kontaktów zakupowych w systemie OEM.
Trafił do skrzynki zakupów. Został skategoryzowany jako korespondencja od dostawcy, załączony obok aktualizacji cenowych i zmian katalogowych. Nikt go nie oznaczył. Nikt nie przekazał go do działu UR. Dział techniczny nigdy go nie zobaczył.
Czternaście miesięcy później sterownik napędu uległ awarii na głównej linii produkcyjnej. Otwarto zlecenie, sprawdzono listę części zamiennych, komponent oznaczono jako możliwy do pozyskania. Kiedy zakupy sprawdziły, europejski dystrybutor sprzedał swoje pozostałe zapasy trzy miesiące wcześniej. Okno last-time-buy zamknęło się sześć miesięcy temu.
Najbliższy dostępny zamiennik pochodził z szarego rynku, o nieznanej historii magazynowania. Oficjalnie zalecany przez OEM zamiennik wymagał aktualizacji firmware, do której dział UR nie miał uprawnień. Jedyny kwalifikowany specjalista miał czterotygodniowy czas realizacji.
Ogłoszenie było prawdziwe. Termin był prawidłowy. Dotarło na czas, żeby można było działać. Nie dotarło do nikogo, kto mógł.
Jaka informacja istnieje i skąd pochodzi
OEM-owie komunikują zdarzenia dotyczące cyklu życia produktów przez kilka ustrukturyzowanych kanałów. Product Change Notifications (PCN) obejmują zmiany specyfikacji, podstawienia komponentów i zmiany lokalizacji produkcji. Ogłoszenia end-of-life podają datę, po której produkt nie będzie już wytwarzany. Ogłoszenia last-time-buy określają okno, w którym klienci mogą złożyć ostatnie zamówienia na zapas. Niektórzy producenci wydają ostrzeżenia o wycofaniu produktu z wieloletnim wyprzedzeniem, inni dają sześć miesięcy.
W przypadku komponentów automatyki przemysłowej, sterowników PLC, napędów, panelów HMI, czujników, przekaźników bezpieczeństwa, większość głównych producentów (Siemens, ABB, Schneider Electric, Rockwell, Omron, Phoenix Contact) prowadzi przeszukiwalne bazy danych cyklu życia produktów i wysyła bezpośrednio powiadomienia do zarejestrowanych kontaktów.
Ta informacja nie jest ukryta. Istnieje, jest ustrukturyzowana i dla komponentów, na których polegasz, ma dołączony twardy termin. Problem nie polega na tym, że nie dociera. Problem polega na tym, do kogo dociera.
Dlaczego trafia do złych ludzi
Kontaktami w bazie danych OEM są dział zakupów i opiekun handlowy. To są osoby, które negocjują zamówienia, zarządzają relacją handlową i realizują faktury. Są zarejestrowane, bo władają kontem dostawcy.
Nie mają wiedzy o maszynach, by ocenić, czy ogłoszenie ma znaczenie. Kiedy PCN trafia do skrzynki z listą dwunastu numerów części, nie ma sposobu, by ocenić, które z nich są w bazie zainstalowanej, które są na liście części krytycznych, które mają sześciomiesięczny czas realizacji dla zamiennika i które nie mają żadnego kwalifikowanego substytutu. Archiwizują ogłoszenie i działają dalej, bo żaden proces nie mówi im, żeby robićy cokolwiek innego.
UR tę wiedzę posiada. Wie, które komponenty są krytyczne, które już się psuły, które mają jedynego dostawcę na rynku, które są częścią montażu sklasyfikowanego pod względem bezpieczeństwa, gdzie każdy substytut wymaga ponownej certyfikacji. Dział UR nie jest w kanałach powiadomień OEM, bo to nie on podpisywał umowy zakupowe.
Wynikiem jest strukturalna rozbieżność, która nie jest winą żadnego z tych działów. Zakupy robią swoją robotę. UR robi swoją robotę. Przepływ informacji między nimi, na potrzeby zarządzania cyklem życia komponentów, nie istnieje.
Dlaczego nawet gdy dotrze, nic się nie dzieje
W zakładach, gdzie ogłoszenie dociera do UR, przesyłane przez ostrożną koleżankę z zakupów albo wychwycone przy okazji przeglądu dostawcy, najczęstszym rezultatem jest nadal brak działania.
Przyczyną nie jest obojętność. Jest nią brak zdefiniowanego procesu.
Kiedy kierownik UR otrzymuje ogłoszenie EOL, natychmiast pojawia się kilka pytań. Czy ten komponent jest w naszej aktualnej bazie zainstalowanej? Czy jest na liście części krytycznych? Czy mamy zapas, a jeśli tak, to ile? Jak długo ten zapas wystarczy, biorąc pod uwagę historię awarii? Ile musielibyśmy kupić, żeby przejść do następnej planowanej wymiany lub modernizacji maszyny?
Żadne z tych pytań nie ma szybkiej odpowiedzi, chyba że praca przygotowawcza została wcześniej wykonana. Lista części zamiennych może nie odzwierciedlać aktualnej konfiguracji zainstalowanej, a to właśnie ta luka była tematem poprzedniego artykułu z tej serii. Ocena krytyczności może być nieaktualna lub nie istnieć. Harmonogram planowanej wymiany maszyny może nie być formalnie udokumentowany albo może istnieć wyłącznie w procesie planowania kapitałowego, do którego UR nie ma wglądu.
Ogłoszenie wymagające decyzji ląduje u kogoś, kto tej decyzji podjąć nie może, bo informacje potrzebne do jej podjęcia nie istnieją w użytecznej formie. Sprawa zostaje odłożona. Okno się zamyka.
Jak wygląda „za późno” w praktyce
Okno między ogłoszeniem end-of-life a terminem last-time-buy wynosi dla komponentów automatyki przemysłowej typowo od sześciu do osiemnastu miesięcy. Dla popularnych części mechanicznych i standardowych elementów elektrycznych może być krótsze. Dla komponentów niskonaładowych, specjalistycznych lub legacy może być dłuższe, ale zamienniki w tych przypadkach są również rzadsze i droższe.
Po zamknięciu okna opcje radykalnie się zawężają.
Szary rynek
Części pozyskiwane od dystrybutorów wtórnych, niekiedy o nieznanej historii magazynowania, bez gwarancji OEM i bez gwarancji zgodności firmware lub sprzętu. W przypadku urządzeń sklasyfikowanych pod względem bezpieczeństwa części z szarego rynku mogą naruszać wymagania certyfikacyjne i tworzyć ekspozycję prawną, do której większość zakładów nie jest przygotowana.
Kwalifikacja zamiennika
Części od innego producenta o równoważnych parametrach wymagają oceny technicznej, czasem ponownego uruchomienia i niekiedy korekty oprogramowania. Jeśli jest zaplanowana, jest wykonalna. Pod presją produkcyjną, z maszyną już stojącą, nie jest.
Przeprojektowanie
Zastąpienie wycofanego komponentu współczesnym odpowiednikiem, który wymaga zmian mechanicznych, elektrycznych lub programowych. To jest projekt z własnym zakresem inżynierskim, budżetem i czasem realizacji. W większości zakładów nie był objęty planem CAPEX.
Dalsza eksploatacja z pełną świadomością ryzyka
Utrzymanie maszyny w ruchu bez części zamiennej, z akceptacją, że kolejna awaria oznacza nieplanowany przestój o nieznanym czasie trwania. To najczęstszy wynik, kiedy wszystko inne porusza się zbyt wolno.
Żaden z tych wyników nie jest z definicji katastroficzny. Wszystkie są istotnie droższe, bardziej utrudniające i trudniejsze do wytłumaczenia kierownictwu operacyjnemu niż działanie w oknie EOL byłoby.
Co tak naprawdę trzeba zmienić
Rozwiązanie nie wymaga reorganizacji. Nie wymaga nowego systemu, nowej funkcji ani budżetu kapitałowego. W większości zakładów wymaga zdefiniowania trzech rzeczy i następnie rzeczywistego zakomunikowania ich zainteresowanym osobom.
Wskazany odbiorca z określonym działaniem
Ktoś w organizacji musi być wyznaczonym odbiorcą komunikacji OEM dotyczącej cyklu życia: PCN, ogłoszeń end-of-life, ogłoszeń last-time-buy. Nie musi to być nowa rola. Może to być planista UR, starszy inżynier niezawodności lub ktokolwiek z wiedzą o maszynach i wystarczającym kontekstem technicznym, by ocenić istotność. Ważne jest, żeby ta osoba była zarejestrowana u odpowiednich OEM-ów i dystrybutorów oraz żeby odbiór ogłoszenia wiązał się z wyraźną powinnością: w określonej liczbie dni sprawdzić, czy komponent występuje w bazie zainstalowanej lub na liście części krytycznych, i jeśli tak, eskalować.
Filtr oddzielający sygnał od szumu
OEM-owie wydają setki zmian produktowych rocznie. Nie wszystkie są istotne. Filtr powinien być prosty: czy komponent, którego dotyczy ogłoszenie, występuje w naszej bazie zainstalowanej lub na liście części krytycznych? Jeśli tak, wchodzi do przeglądu. Jeśli nie, zostaje załączony. Bez tego filtru wolumen powiadomień staje się argumentem za ignorowaniem ich w całości, co jest dokładnie tym, co się dzieje w większości skrzynek zakupów.
Zdefiniowana ścieżka decyzyjna
Gdy istotne ogłoszenie zostanie zidentyfikowane, ktoś musi być właścicielem decyzji: zakup zapasu na cały okres życia, kwalifikacja zamiennika lub planowana kontrolowana wymiana w określonym horyzoncie. Ta decyzja wymaga udziału UR (wiedza o maszynach, ocena krytyczności), zakupów (opcje źródłowania, koszt) i produkcji (wpływ na ciągłość produkcji). Jeśli ścieżka do tej decyzji nie jest z góry zdefiniowana, ogłoszenie krąży, aż ktoś je załączy albo termin minie.
Większość zakładów nie ma żadnej z tych trzech rzeczy na miejscu. Informacja dociera. Czas na działanie istnieje. Procesu przekształcającego informację w działanie nie ma.
Co możesz zrobić w tym miesiącu
Bez projektu, bez wniosku budżetowego, bez czekania na IT ani na zgodę organizacyjną.
Zacznij od luki rejestracyjnej po stronie OEM. Zidentyfikuj sześć do dziesięciu najbardziej krytycznych komponentów automatyki na linii produkcyjnej o najwyższej krytyczności. Wejdź na stronę każdego OEM i sprawdz, czy Twoja organizacja ma zarejestrowany kontakt techniczny dla powiadomień dotyczących cyklu życia, odrębny od kontaktu zakupowego. Jeśli nie, zarejestruj kogoś z UR lub niezawodności. Dla większości OEM-ów to jedno popołudnie pracy i tylko adres e-mail firmowy.
Następnie sprawdz status cyklu życia tych komponentów. Większość większych OEM-ów prowadzi przeszukiwalną bazę danych cyklu życia produktów. Wyszukaj każdy komponent i zanotuj jego aktualny status: aktywny, dojrzały (mature), ogłoszono end-of-life lub wycofany. To jest informacja, której prawie na pewno nie masz w swoim CMMS, i która zmienia się bez ostrzeżenia.
Wynikiem będzie krótka lista komponentów o znanych zagrożeniach związanych z cyklem życia i, tam gdzie to ma zastosowanie, terminem do działania. Ta lista jest punktem wyjścia dla ustrukturyzowanego przeglądu części zamiennych: ile zapasu potrzebujesz, ile czasu masz na jego pozyskanie i co się stanie, jeśli tego nie zrobisz.
To nie jest kompleksowy program zarządzania obsolescencją. To jest jednak pierwszy konkretny krok, którego większość zakładów nie zrobiła dla komponentów, które zakładają za aktualne, bo nikt nie poinformował ich inaczej.
Chcesz pójść dalej?
Jeśli chcesz ocenić ekspozycję na obsolescencję w całej liście części krytycznych, nie tylko sprawdzić ją wyrywkowo, Operivo oferuje focused przegląd cyklu życia części zamiennych. Obejmuje weryfikację bazy zainstalowanej, mapowanie statusu lifecycle OEM, priorytetyzację opartą na krytyczności i analizę okien last-time-buy. Typowe zaangażowanie: dwa do trzech dni na miejscu, jeden ustrukturyzowany rezultat z priorytetowaną listą działań.
Informacje
- O nas
- Blog
- Kontakt
- Regulamin szkoleń